کارمزد تراکنش
کارمزد تراکنش پرداخت کوچکی است که کاربر هنگام ارسال ارز دیجیتال اضافه می‌کند تا ماینرها یا اعتبارسنج‌هایی را که تراکنش‌ها را پردازش و شبکه را ایمن می‌کنند جبران کند. کارمزد تراکنش در بیشتر بلاک‌چین‌ها عوارضی ثابت نیست که مرجعی مرکزی تعیینش کند، بلکه با سازوکاری بازارمحور مشخص می‌شود که در آن کاربران عملاً پیشنهاد می‌دهند تا تراکنششان در اولویت قرار بگیرد و در بلاک بعدی گنجانده شود.
در شبکه‌هایی مانند بیت‌کوین فضای بلاک محدود است: در هر بلاک که تقریباً هر ده دقیقه ساخته می‌شود فقط تعداد مشخصی تراکنش جا می‌گیرد. وقتی افراد زیادی هم‌زمان می‌خواهند تراکنش کنند، رقابت بر سر آن فضای محدود بالا می‌رود و کارمزد متوسط معمولاً افزایش می‌یابد چون کاربران برای تأیید سریع‌تر مبالغ بیشتری پیشنهاد می‌دهند. در دوره‌های آرام‌تر و کم‌ترافیک، کارمزدها معمولاً پایین می‌آید چون رقابت کمتری بر سر فضای بلاک هست. اتریوم به‌شکل مشابهی کار می‌کند اما از سامانهٔ کارمزد گس استفاده می‌کند، جایی که هزینه هم به تقاضای فعلی شبکه و هم به پیچیدگی محاسباتی تراکنش یا تعامل با قرارداد هوشمند بستگی دارد.
کارمزد تراکنش فراتر از اولویت‌بندی، کارکردی دوگانه دارد. کارمزدها انگیزهٔ اقتصادی ماینرها و اعتبارسنج‌ها را برای ادامهٔ اختصاص منابع محاسباتی به ایمن‌سازی شبکه فراهم می‌کنند، که این در شبکه‌هایی مانند بیت‌کوین که پاداش بلاک با هاوینگ‌ها به‌مرور کم می‌شود اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. کارمزدها همچنین بازدارنده‌ای طبیعی در برابر هرزنگاری شبکه‌اند، چون پر کردن بلاک‌چین با شمار زیادی تراکنش کم‌ارزش برای هر کسی که چنین قصدی داشته باشد از نظر اقتصادی گران تمام می‌شود.
برای کاربران روزمره، درک کارمزد تراکنش به تصمیم‌های هوشمندانه‌تر دربارهٔ زمان و شیوهٔ ارسال کریپتو کمک می‌کند. بسیاری از کیف پول‌ها امروز تنظیم کارمزد را در اختیار کاربر می‌گذارند و اجازه می‌دهند بین پرداخت بیشتر برای تأیید سریع‌تر یا پذیرش انتظار طولانی‌تر در ازای هزینهٔ کمتر انتخاب کند. آگاهی از الگوهای شلوغی شبکه و استفاده از ابزارهایی که نرخ کارمزد فعلی را تخمین می‌زنند می‌تواند به کاربران کمک کند بیش از حد نپردازند و در عین حال تراکنششان در زمانی معقول پردازش شود.