بلاک
بلاک واحد سازندهٔ بنیادی هر بلاک‌چین است — آن را مثل یک صفحه از دفتری دیجیتال در نظر بگیرید که مدام بزرگ‌تر می‌شود و در هر صفحه دسته‌ای از تراکنش‌های تأییدشده به‌همراه داده‌هایی که آن را به صفحه‌های قبل و بعد وصل می‌کند، برای همیشه ثبت می‌شود.
هر بلاک معمولاً چند اطلاعات کلیدی را در خود دارد: مجموعه‌ای از تراکنش‌ها که در بازهٔ زمانی مشخصی انجام شده‌اند، یک مهر زمانی که لحظهٔ ساخته‌شدن بلاک را نشان می‌دهد، یک هش رمزنگاری که محتوای بلاک را به‌شکل منحصربه‌فرد شناسایی می‌کند، و ارجاعی به هش بلاک قبلی؛ همین ارجاع آخر است که بلاک‌ها را به یک زنجیرهٔ ناگسستنی وصل می‌کند.
همین ارجاع به هش بلاک قبلی است که به بلاک‌چین امنیت و تغییرناپذیری می‌بخشد. چون هش هر بلاک به داده‌های درون آن وابسته است و هر بلاک تازه به هش بلاک پیشین ارجاع می‌دهد، تغییر حتی یک تراکنش در بلاکی قدیمی هش آن بلاک را به‌کلی عوض می‌کند و پیوندش را با تمام بلاک‌های بعدی می‌شکند. برای جعل موفق یک تراکنش، مهاجم باید تمام بلاک‌های پس از آن را، در اکثریت شبکه و به‌طور هم‌زمان، دوباره محاسبه کند — کاری که روی هیچ بلاک‌چین جاافتاده‌ای عملاً شدنی نیست.
در بیت‌کوین تقریباً هر ۱۰ دقیقه یک بلاک تازه اضافه می‌شود و معمولاً یک بلاک زمانی کاملاً تأییدشده در نظر گرفته می‌شود که چند بلاک دیگر روی آن ساخته شده باشد، چون هر تأیید اضافه بازگرداندن آن بلاک را به‌طور تصاعدی سخت‌تر می‌کند. برای کاربران روزمرهٔ کوردکوین، درک بلاک توضیح می‌دهد چرا تراکنش‌ها پیش از قطعی‌شدن به تأیید نیاز دارند و چرا دادهٔ ثبت‌شده روی بلاک‌چین عملاً دائمی به حساب می‌آید.