استخر استخراج

استخر استخراج ترتیبی مشارکتی است که در آن ماینرهای منفرد بسیاری توان محاسباتی‌شان را روی یک شبکه ترکیب می‌کنند تا شانس جمعی‌شان برای استخراج موفق یک بلاک بالا برود. به‌جای اینکه هر ماینر تنها و در برابر کل شبکه رقابت کند — اغلب با احتمال بسیار کم برای یافتن بلاکی به‌تنهایی — اعضای استخر با هم کار می‌کنند و وقتی استخر موفق می‌شود، پاداش بر اساس سهم هر عضو از توان محاسباتی یا هش‌ریت میان همه تقسیم می‌شود.

این ایده پاسخی مستقیم به بالا رفتن سختی استخراج بود. در نخستین روزهای بیت‌کوین، فردی با یک رایانهٔ خانگی شانس واقع‌بینانه‌ای برای استخراج انفرادی یک بلاک داشت. با ورود سخت‌افزارهای قدرتمندتر به شبکه و شدت گرفتن رقابت، احتمال یافتن بلاک برای هر ماینر کوچک به‌شدت افت کرد، گاهی تا جایی که موفقیت یک دستگاه به‌تنهایی سال‌ها طول می‌کشید. استخرهای استخراج این مشکل را با تبدیل تصادفی بودن شدید استخراج انفرادی به پرداخت‌هایی کوچک، مکرر و قابل‌پیش‌بینی حل کردند.

استخرها معمولاً زیر نظر یک گردانندهٔ استخر کار می‌کنند که تلاش جمعی استخراج را هماهنگ می‌کند، وظایفی به نام شِر (share) میان اعضا توزیع می‌کند و زیرساخت فنی را می‌گرداند. وقتی شِری ارسال می‌شود که هدف سختی استخر را برآورده کند، نشان می‌دهد آن ماینر واقعاً توان محاسباتی گذاشته است، حتی اگر آن شِر خاص همانی نباشد که معمای کامل شبکه را حل می‌کند. مدل‌های پرداخت گوناگونی وجود دارد، مانند پرداخت به‌ازای شِر که در آن ماینرها فارغ از اینکه استخر بلاکی پیدا کند یا نه نرخی ثابت می‌گیرند، یا مدل‌های نسبی که مستقیماً به بلاک‌های واقعاً یافته‌شده گره خورده‌اند.

هرچند استخرهای استخراج مشارکت را در دسترس‌تر و پاداش را برای ماینرهای منفرد قابل‌پیش‌بینی‌تر می‌کنند، نگرانی گسترده‌تری هم دربارهٔ تمرکززدایی شبکه پدید می‌آورند. اگر شمار اندکی از استخرهای بزرگ سهم نامتناسبی از کل هش‌ریت یک شبکه را در اختیار داشته باشند، نفوذ بر تولید بلاک می‌تواند در دستان کمتری متمرکز شود. به همین دلیل جامعهٔ کریپتو توزیع هش‌ریت میان استخرهای استخراج را از نزدیک زیر نظر دارد، چون تمرکز بیش از حد می‌تواند از نظر تئوری همان ماهیت توزیع‌شده و بی‌نیاز از اعتماد را که بلاک‌چین‌های اثبات کار را امن می‌کند تضعیف کند.