استاندارد ERC-20

ERC-20 استانداردی فنی برای ساخت توکن‌های مثلی روی بلاک‌چین اتریوم است و مجموعه‌ای مشترک از قواعد و توابع را تعریف می‌کند که قرارداد هوشمند یک توکن باید پیاده‌سازی کند تا با اکوسیستم گستردهٔ اتریوم سازگار باشد. این نام از «Ethereum Request for Comments» شمارهٔ ۲۰ می‌آید؛ شماره‌ای که این استاندارد زیر آن رسماً ارائه و از سوی جامعهٔ توسعه‌دهندگان اتریوم پذیرفته شد.

ارزش اصلی استاندارد ERC-20 در قابلیت هم‌کارکردی‌ای است که فراهم می‌کند. پیش از استانداردسازی، توسعه‌دهندگانی که روی اتریوم توکن تازه می‌ساختند می‌توانستند ساختارهای کدی یکتای خودشان را پیاده کنند و همین کار را برای کیف پول‌ها، صرافی‌ها و دیگر اپلیکیشن‌ها دشوار می‌کرد تا با هر توکن متفاوتی قابل‌اتکا تعامل کنند. ERC-20 با برقراری استانداردی مشترک — شامل توابع الزامی مانند انتقال توکن، بررسی موجودی حساب و اجازهٔ خرج توسط شخص ثالث — تضمین می‌کند هر کیف پول یا صرافی‌ای که این استاندارد را پشتیبانی کند بتواند بدون کار یکپارچه‌سازی سفارشی برای هر پروژه، عملاً هر توکن ERC-20 را به‌طور خودکار پشتیبانی کند.

این استانداردسازی اثری عظیم بر رشد اکوسیستم اتریوم داشت. اکثریت قاطع توکن‌هایی که در دوران رونق ICO عرضه شدند، به‌همراه توکن‌های بی‌شمار دیفای، حاکمیتی و کاربردی که امروز در اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز استفاده می‌شوند، به‌صورت توکن ERC-20 ساخته شده‌اند. این بنیان مشترک به اکوسیستم گستردهٔ دیفای اتریوم اجازه داده اپلیکیشن‌های پیچیده و به‌هم‌پیوسته بسازد، چون پروتکل‌ها می‌توانند با اطمینان فرض کنند هر توکن ERC-20 طبق همان قواعد جاافتاده رفتاری قابل‌پیش‌بینی خواهد داشت.

خوب است ERC-20 را از دیگر استانداردهای توکن اتریوم که برای مقاصد متفاوتی طراحی شده‌اند جدا کنیم؛ مشهورترینشان ERC-721 است که برای توکن‌های غیرمثلی یا NFTها به کار می‌رود و به‌جای واحدهای یکسان و قابل‌تعویض ارزش، دارایی‌های دیجیتال یکتا و غیرقابل‌تعویض را نمایندگی می‌کند. شناخت استاندارد ERC-20 زمینهٔ پایه‌ای مفیدی برای هر کسی است که دنیای گستردهٔ توکن‌های مبتنی بر اتریوم، امور مالی غیرمتمرکز و معماری کلی بخش بزرگی از اکوسیستم امروزی کریپتو را کاوش می‌کند.