تأیید (Confirmation)
تأیید به فرایندی اشاره دارد که در آن یک تراکنش ارز دیجیتال وارسی و برای همیشه روی بلاک‌چین ثبت می‌شود و به مشارکت‌کنندگان شبکه اطمینان می‌دهد تراکنش واقعی است و برگشت‌پذیر نیست. وقتی کاربری تراکنشی را آغاز می‌کند، ابتدا در شبکه منتشر می‌شود و در فضایی موقت به نام ممپول می‌ماند تا ماینرها یا اعتبارسنج‌ها آن را برای گنجاندن در بلاکی تازه انتخاب کنند.
به‌محض اینکه تراکنشی در بلاکی قرار بگیرد که با موفقیت به بلاک‌چین افزوده شده، نخستین تأییدش را می‌گیرد. هر بلاک بعدی که روی آن ساخته می‌شود یک تأیید دیگر اضافه می‌کند، چون تغییر تراکنش اصلی حالا مستلزم بازنویسی همهٔ بلاک‌های پس از آن است؛ کاری که با انباشته شدن تأییدها بیش از پیش دشوار و پرهزینه می‌شود. به همین دلیل تعداد تأییدها سنجه‌ای عملی از امن و برگشت‌ناپذیر بودن یک تراکنش است.
ارزهای دیجیتال مختلف و کاربردهای مختلف پیش از قطعی شمردن یک تراکنش به تعداد متفاوتی تأیید نیاز دارند. در شبکهٔ بیت‌کوین، صرافی‌ها و فروشندگان معمولاً برای تراکنش‌های بزرگ شش تأیید را انتظار می‌کشند، چون در این سطح، برگرداندن تراکنش با حمله‌ای مخرب با توجه به توان محاسباتی لازم عملاً ناممکن می‌شود. تراکنش‌های کوچک‌تر یا تراکنش‌های روی بلاک‌چین‌های سریع‌تر ممکن است تنها با یک یا دو تأیید به‌اندازهٔ کافی امن شمرده شوند.
زمان لازم برای رسیدن به تعداد مشخصی تأیید به‌شدت به میانگین زمان بلاک آن بلاک‌چین بستگی دارد. بیت‌کوین که تقریباً هر ده دقیقه یک بلاک تازه می‌سازد، برای رسیدن به شش تأیید حدود یک ساعت وقت می‌خواهد، در حالی که بلاک‌چین‌های سریع‌تر با زمان بلاک کوتاه‌تر می‌توانند در چند ثانیه یا چند دقیقه به امنیت هم‌ارز برسند. این توازن میان سرعت تأیید و شلوغی شبکه و کارمزد، یکی از ملاحظات عملی است که کاربران هنگام انتخاب شبکه برای یک تراکنش می‌سنجند.
درک تأییدها توضیح می‌دهد چرا تراکنش‌های ارز دیجیتال مثل یک به‌روزرسانی سادهٔ پایگاه داده آنی نیستند، و چرا انتظار برای تعداد مناسبی تأیید — به‌جای قطعی دانستن تراکنش در همان لحظهٔ انتشار — رویه‌ای ایمنی مهم است، به‌ویژه برای انتقال‌های بزرگ‌تر که هزینهٔ یک تراکنش برگشتی یا تقلبی سنگین خواهد بود.