وثیقه
وثیقه به داراییای اشاره دارد که وامگیرنده هنگام گرفتن وام بهعنوان تضمین نزد وامدهنده میگذارد و در صورتی که بدهی طبق توافق بازپرداخت نشود، به وامدهنده حق رجوع میدهد. در وامدهی ارز دیجیتال، این مفهوم به قلب پروتکلهای امور مالی غیرمتمرکز یا دیفای راه یافته است؛ جایی که کاربران میتوانند داراییهای کریپتویی را بهعنوان وثیقه قفل کنند تا بدون فروش داراییهای موجودشان، ارز دیجیتال دیگری قرض بگیرند.
در یک ترتیب معمول وامدهی کریپتویی، وامگیرنده مقدار مشخصی ارز دیجیتال را بهعنوان وثیقه در یک قرارداد هوشمند میگذارد و سپس وامی میگیرد که با دارایی دیگری — اغلب یک استیبلکوین — بیان میشود، تا درصد مشخصی از ارزش آن وثیقه که نسبت وام به ارزش نامیده میشود. چون قیمت داراییهای کریپتویی میتواند بسیار پرنوسان باشد، بیشتر پروتکلهای وامدهی دیفای وثیقهگذاری مازاد میخواهند؛ یعنی وامگیرنده باید وثیقهای بگذارد که ارزشش بهطور محسوس بیشتر از خود مبلغ وام باشد و همین در برابر افت ناگهانی قیمت حاشیهٔ اطمینان میسازد.
این الزام وثیقهٔ مازاد برای محافظت از پروتکل وامدهی و دیگر کاربرانش در برابر بدهی سوختشده وجود دارد. اگر ارزش وثیقهٔ وامگیرنده به دلیل حرکت قیمتهای بازار زیر آستانهٔ لازم بیفتد، قرارداد هوشمند معمولاً لیکوئید شدن خودکار را فعال میکند و وثیقه را میفروشد تا وام را پیش از آنکه ارزشش آنقدر پایین برود که بدهی جبرانناپذیر شود بازپرداخت کند. این فرایند خودکار و اجراشده با کد، جای فرایندهای دستی ارزیابی اعتبار و وصول در وامدهی سنتی را میگیرد و به پروتکلهای دیفای اجازه میدهد بدون نیاز به اعتماد به اعتبار هیچ وامگیرندهٔ خاصی کار کنند.
استفاده از کریپتو بهعنوان وثیقه برای دارندگان بلندمدت مزیتی ارزشمند دارد: به آنها اجازه میدهد به نقدینگی دسترسی پیدا کنند و برای مقاصد دیگر پول قرض بگیرند، بیآنکه فروشی مشمول مالیات ایجاد کنند یا از رشد احتمالی آیندهٔ قیمت جا بمانند. اما وامگیرندگان باید دربارهٔ نسبت وثیقهٔ خود هوشیار بمانند، چون ریزشی تند در بازار میتواند موقعیت وامی را که پیشتر امن بود بهسرعت بهسمت لیکوئید شدن خودکار براند و وامگیرنده بخشی از وثیقهاش را از دست بدهد، حتی اگر قصد داشته وام را سر وقت بازپرداخت کند.