عرضه در گردش
عرضه در گردش به تعداد کوینها یا توکنهای یک ارز دیجیتال اشاره دارد که هماکنون در گردش عمومی و برای معامله در بازار آزاد در دسترساند. این رقم کوینهای قفلشده، رزروشده، سوزاندهشده یا بههر دلیل دیگری خارج از دسترس عموم را کنار میگذارد؛ مانند توکنهایی که تیم بنیانگذار زیر برنامهٔ آزادسازی تدریجی نگه داشته، کوینهایی که به خزانهٔ یک بنیاد اختصاص یافته، یا توکنهایی که برای همیشه از گردش خارج شدهاند.
عرضه در گردش نقشی محوری در یکی از پرارجاعترین معیارهای کریپتو دارد: ارزش بازار. ارزش بازار از ضرب قیمت فعلی یک ارز دیجیتال در عرضه در گردش آن به دست میآید و برآوردی تقریبی از ارزش کل کوینهای فعال در بازار میدهد. همین عرضه در گردش را به رقمی ضروری برای مقایسهٔ دقیق اندازهٔ نسبی پروژههای مختلف تبدیل میکند، چون قیمت بهتنهایی میتواند گمراهکننده باشد: کوینی که کسری از یک سنت قیمت دارد میتواند اگر عرضه در گردشش هزاران میلیارد باشد، ارزش بازار عظیمی داشته باشد.
مهم است عرضه در گردش را از دو معیار مرتبط اما متمایز جدا کنیم: عرضه کل و حداکثر عرضه. عرضه کل معمولاً به همهٔ کوینهایی اشاره دارد که تا امروز ساخته شدهاند، از جمله آنهایی که قفل یا رزرو شدهاند اما بهجز آنهایی که برای همیشه سوزانده شدهاند. حداکثر عرضه، جایی که کاربرد دارد، سقف مطلق تعداد کوینهایی است که تا ابد برای یک ارز دیجیتال وجود خواهند داشت، مانند سقف مشهور ۲۱ میلیونی بیتکوین. عرضه در گردش یک ارز دیجیتال معمولاً کمتر یا مساوی هر دوی این ارقام است.
برای سرمایهگذارانی که بررسی دقیق انجام میدهند، نگاه کردن به اینکه عرضه در گردش یک پروژه قرار است در طول زمان چگونه تغییر کند ارزشمند است. پروژههایی با مقادیر زیادی توکن هنوز قفلشده که قرار است بهتدریج آزاد شوند و وارد گردش شوند، میتوانند با ورود آن عرضهٔ تازه به بازار با فشار نزولی قیمت روبهرو شوند؛ پدیدهای که گاهی آزادسازی توکن یا رقیقشدگی عرضه نامیده میشود. درک کامل توکنومیک یک پروژه، از جمله نحوهٔ تحول عرضه در گردش، به سرمایهگذاران کمک میکند فراتر از شرایط فعلی بازار، پویایی احتمالی قیمت در آینده را بهتر پیشبینی کنند.