معاملات مارجین

معاملهٔ مارجین روشی برای معاملهٔ ارز دیجیتال است که در آن معامله‌گر از صرافی یا کارگزار پول قرض می‌گیرد تا اندازهٔ موقعیتش را فراتر از آنچه سرمایهٔ خودش اجازه می‌دهد بزرگ کند. پول خود معامله‌گر نقش وثیقه را دارد که مارجین نامیده می‌شود، و مبلغ قرضی عملاً قدرت خرید یا فروش او را چند برابر می‌کند؛ به همین دلیل معاملهٔ مارجین با مفهوم اهرم گره خورده است.

برای باز کردن یک موقعیت مارجین، معامله‌گر ابتدا مبلغی اولیه به حساب مارجین واریز می‌کند و سپس انتخاب می‌کند چه اهرمی اعمال شود، مثلاً ۳ برابر یا ۵ برابر. صرافی پول اضافی لازم برای رسیدن به آن اندازهٔ موقعیت را قرض می‌دهد و معمولاً تا زمانی که موقعیت باز است بابت مبلغ قرضی بهره می‌گیرد. به این ترتیب معامله‌گری با سرمایهٔ نسبتاً کم می‌تواند موقعیتی بسیار بزرگ‌تر را در اختیار بگیرد و هم سود بالقوه و هم زیان بالقوه بزرگ‌تر می‌شود.

معاملهٔ مارجین در دو جهت انجام می‌شود. گرفتن موقعیت لانگ یعنی قرض گرفتن پول برای خرید مقدار بیشتری از یک دارایی نسبت به توان مالی خود، با این شرط‌بندی که قیمتش بالا برود. گرفتن موقعیت شورت یعنی قرض گرفتن خود دارایی و فروش فوری آن، به این قصد که بعداً در قیمتی پایین‌تر بازخرید و به وام‌دهنده بازگردانده شود و از افت قیمت سود به دست بیاید. همین امکان سود بردن از ریزش قیمت یکی از دلایل محبوبیت معاملهٔ مارجین میان معامله‌گران فعال است، چون به راهبردهای صعودی محدود نمی‌ماند.

ریسک اصلی معاملهٔ مارجین لیکوئید شدن است. اگر بازار خلاف موقعیت اهرمی حرکت کند و مارجین معامله‌گر زیر سطح نگهداری لازم بیفتد، صرافی برای جلوگیری از زیان بیشتر موقعیت را به‌طور خودکار می‌بندد و معامله‌گر می‌تواند خیلی سریع تمام مارجین سپرده‌شده را از دست بدهد. چون بازارهای کریپتو می‌توانند در چند دقیقه به‌شدت حرکت کنند، معاملهٔ مارجین به‌مراتب پرریسک‌تر از معاملهٔ اسپات است، جایی که معامله‌گر فقط دارایی‌هایی را می‌خرد و می‌فروشد که واقعاً مالکشان است.

نهادهای ناظر و صرافی‌ها معمولاً پیش از فعال کردن معاملهٔ مارجین از کاربران می‌خواهند این ریسک‌ها را بپذیرند، و بسیاری از پلتفرم‌ها حداکثر اهرم را محدود می‌کنند یا برای حساب‌های مارجین احراز هویت بیشتری می‌خواهند. به همین دلیل معاملهٔ مارجین معمولاً فقط به معامله‌گران باتجربه‌ای توصیه می‌شود که مدیریت ریسک، تعیین اندازهٔ موقعیت و سرعت انباشت زیان‌های اهرمی در بازاری پرنوسان را می‌شناسند.