عرضه اولیه کوین (ICO)
عرضه اولیه کوین یا ICO سازوکاری برای جذب سرمایه است که استارتاپهای ارز دیجیتال با آن بخشی از توکنهای تازهساختهٔ خود را مستقیماً به سرمایهگذاران نخستین میفروشند، معمولاً پیش از آنکه پلتفرم یا محصول پروژه کامل ساخته شده باشد. سرمایهگذاران این توکنها را معمولاً با ارزهای جاافتادهای مانند بیتکوین یا اتریوم میخرند، به این امید که پس از راهاندازی و پذیرش پروژه ارزش توکنها بالا برود.
ICOها بهویژه حوالی سال ۲۰۱۷ اوج گرفتند و به جایگزینی محبوب برای تأمین مالی سنتی سرمایهگذاری خطرپذیر بدل شدند و به استارتاپهای بلاکچینی اجازه دادند بدون گذر از فرایند طولانی و شدیداً تحتنظارت یک عرضهٔ اولیهٔ عمومی سنتی، مبالغ قابلتوجهی را مستقیماً از مخزنی جهانی از سرمایهگذاران خرد جمع کنند. پروژه معمولاً وایتپیپری منتشر میکرد که فناوری، کاربرد، تیم و توکنومیکش را شرح میداد، سپس بازهٔ زمانی و قیمت مشخصی برای فروش تعیین میکرد و اغلب به مشارکتکنندگان زودهنگام توکن جایزه یا نرخ تخفیفدار میداد.
هرچند ICOها فرصتهای واقعی هم برای پروژههای نوآور و هم برای سرمایهگذاران نخستین فراهم کردند، این مدل با ریسک قابلتوجه و در موارد مستند بسیاری با کلاهبرداری آشکار هم گره خورد. پایین بودن سد راهاندازی یک ICO یعنی در کنار پروژههای معتبر، شمار زیادی فروش توکن بیکیفیت یا عامدانه فریبنده هم بازار را پر کرد و برخی پروژهها پس از جمع کردن سرمایهای چشمگیر بهکلی ناپدید شدند؛ چیزی که معمولاً کلاهبرداری خروج نامیده میشود. این موج فعالیت متقلبانه سرانجام توجه جدی نهادهای ناظر مالی در کشورهای متعددی را جلب کرد و بسیاری از آنها برخی توکنهای ICO را اوراق بهادار ثبتنشده طبقهبندی کردند.
در پاسخ به فشار مقرراتی و آسیب اعتباری ناشی از ICOهای کلاهبردارانه، چشمانداز جذب سرمایه از آن زمان بسیار تغییر کرده است. مدلهای تازهتری مانند عرضهٔ اولیه در صرافی که از راه صرافیهای جاافتاده و با بررسی پروژههای شرکتکننده انجام میشود، و عرضهٔ اولیه در صرافی غیرمتمرکز که مستقیماً روی صرافیهای غیرمتمرکز اجرا میشود، بهعنوان جایگزینهایی با محافظت بیشتر از سرمایهگذار پدید آمدهاند. شناخت تاریخ و ریسکهای ICOها همچنان زمینهٔ ارزشمندی برای ارزیابی هر فروش توکن یا رویداد جذب سرمایهٔ تازه در اکوسیستم کریپتوست.